سالی دیگر هم دارد تمام می شود با تمام اتفاقاتش . با تمام پاکی ها و پلیدی هاش . با تمام خوبی ها و بدی هاش .

سال 84 مملو از سر آغازهایی بود که سر انجامش در آینده و در دستان ماست . عادت کرده ایم که در پایان هر سال مجموعش را در یک کلام خوب یا بد می دانیم اما کمتر به این می اندیشیم که از نشانه های این سال برای آینده چگونه استفاده کنیم .شاید در این سالهای اخیر کمتر 365 روزی با این همه حجم حوادث داشتیم نگاهی گذرا به این سال این واقعیت را به یادآوری می کند . به هر حال 365 روزی دیگر در راه است که نامش سال 85 است اما در واقع نقطه پایان بسیاری از سر آغازهای گذشته و مولد بسیاری از سر آغازها برای آینده است .

 فقط باید امیدوار بود که در پایان آن سال کمتر افسوس فرصت های از دست رفته را بخوریم و توانسته باشیم پایان خوبی برای سرآغازهای گذشته ترسیم کرده باشیم.

فرصت سوزی هسته ای

مدتی بیشتر از پیشنهاد مشوق های اقتصادی اروپا و آمریکا به ایران در قبال تعلیق طرح غنی سازی اورانیوم نمی گذرد.

در آنزمان با کمی هوشیاری می شد هم امتیازهای بسیار مثبت اقتصادی گرفت و هم در عرصه سیاست بین الملل و اعتماد سازی گام های بسیار بزرگی برداشت . اما جمهوری اسلامی نه تنها آن امتیازهای گرانبها را از دست داد بلکه خود را وارد خطرناکترین بازی 27 سال اخیر کرد . شاید محمود احمدی نژاد اگر می دانست که نطق های آتشینش تا چه حد به وضعیت فعلی حکومت آسیب می رساند به مانند امروز کمی با تامل تر صحبت می کرد .

حالا دنیا تنها بر سر پرونده انرژی هسته ای با ایران سر بحث و جدل ندارد . نگرش سیستم دولت جدید ایران به مباحثی مانند هولوکاست ،جایگاه اسرائیل ، جنبش حماس ، مسائل پشت پرده در عراق و ... مفاد جدیدی را به درخواست های غرب از ایران افزوده است .

یادمان نمی رود که بر سر جنگ آمریکا و عراق تا دقیقه 90 آمریکا به دنبال گرفتن موافقت اکثر اروپائیان بود و در آخرین لحظات با شک و تردید موفق به انجام این کار شد . اما بر سر مساله ایران ، این اروپاست که با صراحت بی سابقه ای با حکومت ایران صحبت می کند و هیچ فرصتی را برای تهدید جمهوری اسلامی از دست نمی دهد و آمریکا با ژستی پدرخوانده مابانه هر از چند گاهی به خطر ایران هسته ای اشاره می کند . چون اروپائیان به تنهایی فشار کمر شکنی به ایران وارد کرده اند و آمریکا کشوری نیست که این فرصت را برای به دست آوردن وجهه جدید جهانی از دست بدهد.

شاید در طول این 27 سال این همه التماس محترمانه جمهوری اسلامی از آمریکا برای مذاکره سابقه نداشته باشد . چون ایران می داند با در نظر گرفتن همه جوانب بالاخره این آمریکاست که حرف آخر را می زند و هر چه باشد قول آمریکا ، مطمئن تر از قول های اروپائیان و بخصوص روسیه است .

اما مشکل قضیه اینجاست که حالا آمریکا پیش شرطهای جدیدی برای جمهوری اسلامی می گذارد. بعد از مذاکره ضمنی هیئت ایرانی با کاندولیزا رایس وزیر امور خارجه آمریکا در لندن ( قبل از نشست پیشین شورای حکام ) و سفر ناگهانی یک روزه رایس به آمریکا و مشاوره با سران این کشور ، در بازگشت سه نگرانی آمریکا را اعلام کرد:

1- وضعیت غنی سازی اورانیوم در ایران.

2- وضعیت حقوق بشر در ایران.

3- حمایت ایران از تروریسم .

پس از بیان این مسائل مشخص شد که حالا مشکل دیگر فقط انرژی هسته ای نیست . ایران به اندازه کافی و بنا به روایت حسن روحانی با گزارش های ناقص ، اعتماد جهانیان را نسبت به خود از دست داده بود ، اما با اشتباهات بعدی دامنه این آتش سوزی را گسترده تر کرد و شرایط را برای خود سخت تر ...

و این همان گرهی بود که آقای هاشمی رفسنجانی در نماز جمعه گذشته از جهان خواسته بود که با دست باز شود نه با دندان . اما به نظر می رسد این گرهی که آقایان زده اند بسیار محکمتر از آن است که حتی به راحتی با دندان باز شود .

حالا سر و کارمان رسما با آمریکاست اما در جائی که جولانگاه اوست و دیگر دوستان ظاهری ایران جایی ندارند . روسیه و چین هم که تقریبا خیال جمهوری اسلامی را راحت کرده اند .

آری حالا ما مانده ایم و آمریکا . باید ببینیم این تیم دیپلماتیکی که به آمریکا رفته اند در مذاکرات غیر رسمی شان به چه نتیجه ای می رسند اما مهم این است که فرصت های گرانبها معمولا تکرار نشدنی هستند و حکومت و ما تاکنون بسیاری از آنان را از دست داده ایم .