ده ها سال از تدوین منشور حقوق بشر سازمان ملل می گذشت اما کمتر کسی آن را به عنوان بزرگترین دغدغه بشر امروز می پنداشت تا اینکه مردی تکیه بر صندلی ریاست جمهوری آمریکا زد که بزرگترین دغدغه اش دموکراسی و حقوق بشر بود . او نخواست مانند گذشتگان سعی کند محافظه کارانه عمل کند و محبوبیتش را بالا ببرد بلکه تمام اعتبارش را برای مسیری که به آن باور داشت هزینه کرد . همیشه گوانتانامو و ابوغریب را بر سرش کوبیدیم اما هیچگاه به ساکنین این دو جا فکر نکردیم که چه بلایی بر سر انسانها می آوردند و خود را به بهشت نزدیکتر می دیدند . به راستی با آنها چه باید کرد؟ واقعا نمی دانم.

فلسطین را مثال می زدیم در حالی که بیشترین کمک را به رهایی و پیشرفت فلسطینیان او کرد . اما بدخواهان و صاحبان منافع راه را سخت کرده اند . چرا کسی یقه اینان را نمی گیرد ؟

جرج بوش رفت و ما را با دنیایی از حقوق فراموش شده مان که حالا به لطف او می شناسیم تنها گذاشت . می توانیم باز هم از او بد بگوییم اما یادمان نرود که ما حالا دو اصطلاح دموکراسی و حقوق بشر از کلمات کلیدیمان شده است ... 

عکس های به یاد ماندنی از جرج بوش و مخالفانش.

به راستی ما چقدر مخالفان او را دوست داریم؟؟؟